ระวัง!! หมดอายุ

posted on 15 Jun 2010 15:58 by i-marine

 

       อ่า ได้ฤกษ์ซักทีกว่าจะมีอารมณ์เขียนบล๊อกอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายจากการเขียนบล๊อกไปนาน  ทั้งๆที่ตั้งใจไว้แล้วน่ะว่าจะเข้ามาอัพบล๊อกบ่อยๆ เฮ้อ แอบนิสัยไม่ดีอีกแล้ว อิอิ   

        วันนี้ถือเป็นวันที่ดีอีกวันของเราที่เรารู้สึกดี ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมช่วงนี้รู้สึกว่าชีวิตมีแต่เรื่องเครียดๆเข้ามา ทั้งเรื่องคนรอบข้าง เรื่องเรียน เรื่องงาน เห้อ จะบ่นไปไหนเนี่ย แต่ก็แปลกน่ะที่ชีวิตคนเราจะเป็นต้องขึ้นอยู่กับเรื่องต่างๆมากมาย ทั้งๆที่จริงๆแล้วมันน่าจะอยู่ที่เราคนเดียว คงจะดีไม่น้อยถ้าเราไม่ต้องแครคนอื่นให้มากนัก ไม่ต้องคอยกังวลว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แต่ก็นะ จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเป้าหมายที่เราอยาดกไปถึงมันก็ต้องคลุกคลีกะเรื่องพวกนี้อยู่วันยังค่ำ เอ๊ะ เรื่องที่พูดมาเนี่ยมันไม่เกี่ยวกะหัวข้อเอนทรี่เลยน่ะเนี่ย เรามาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่า อิอิ

      วันนี้ จขบ. นั่งเล่นคอมไปเรื่อยๆ ฟังเพลงไปเรื่อยๆ จนเจอเพลงนี้ อิอิ

        "ระวังหมดอายุ"

"อุปสรรคขัดขวางแล้วเธอไม่ยอมทำอะไร…ระวังหมดอายุ

เดินๆตามความฝันแล้วเธอก็ทำครึ่งๆกลางๆ...ระวังหมดอายุ

อยากเก่งแบบพี่ป๊อดแต่เจอปัญหาเธอก็ปอด...ระวังหมดอายุ

นั่งทำเซอร์ทำติ๊ต แต่เธอไม่คิดทำอะไร...ระวังหมดอายุ

อิสระเป็นของเรา มีอะไรยังค้างสะสางให้จบ ชีวิตมันไม่ยืนยาว  คิดอะไรก็ทำมันก่อนจะสาย


นั่งรอพรสวรรค์รอไปวันๆไม่ทำอะไร…ระวังหมดอายุ

ชีวิตไม่ใช่สิวๆถ้ามัวแต่ชิว ก็ไม่ได้ความ…ระวังหมดอายุ

ผิดๆถูกๆกี่ครั้งก็ดีกว่ายังไม่ได้ลอง…ระวังหมดอายุ

อยากออกไปเปิดหูเปิดตาแต่มัวอยู่ในกะลา…ระวังหมดอายุ


Free your mind Free your soul  ความฝันไม่เคยรอใคร อย่าปล่อยให้เวลาของเราหมดไป"

 

    ฟังแล้วมันจึ๊กมากกก ถึงมากที่สุด เพราะว่าโดนกะตัวเองอย่างแรง ทำให้ร่างกาย จิตใจ และวิญญาณที่มันเริ่มจะลอยหายยย ไปในอากาศกลับมาอีกครั้ง

     ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนเราหรือเปล่าน่ะที่ช่วงนี้รู้สึกเบ่อๆเอ๊ะ หรือว่าเป็นเฉพาะกะเราคนเดียว เรามาเรียนที่เซี่ยงไฮ้ มาประมาณสามเดือนกว่าแล้ว สามเดือนที่ผ่านมารู้สึกว่าชีวิตตัวเองน่าเบื่ออย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ว่าเราจะได้ออกมาอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ พบเจอคนใหม่ๆ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกเบื่ออยู่บ่อยๆ หรือจะเป็นเพระว่า ช่วงสามเดือนที่ผ่าน เวลาเข้าเรียนแต่ละคาบ อาจารย์สอนในสิ่งที่เราไม่ค่อยอยากจะรู้ เราไม่สนใจ เวลาว่างก็เยอะ ก็เลยรู้สึกเบื่อ เอ๊ะ ยังไงกัน มาอยู่ที่นีรู้สึกว่าตัวเองทำตัวไร้สาระมากมาย มากถึงมากที่สุด ฮ่าๆๆ พอผ่านมาถึงตอนนี้พอได้ฟังเพลงนี้เราเพิ่งรู้สึกตัว ว่าตั้งแต่ที่มาอยู่ที่นี่เราทำตัวไร้สาระเกินไป ทำไม? ไม่ยอมหาอะไรที่มันตื่นเต้นทำ ไม่ออกไปหาอะไรใหม่ๆ ไม่ออกไปเจอสิ่งใหม่ที่น้อยคนจะได้เจอ

    เพราะว่าเราเป็นอยู่อย่างนี้ อิอิ ซึ่งต่อไปสัญญากะตัวเองแล้วว่าจะหนุดทำตัวแบบนี้ ที่ผ่านมาถือว่าเป็นการพัก ต่อไปเราจะเปลี่ยนแปลงตัวใหม่ เย้ เย้ ก่อนจะมาที่นี่ เราเคยบอกตัวเองไว้แล้วครั้งนึง ว่าเราจะหาความฝัน และจะทำให้ความฝันของเราเป็นจริง ถึงแม้ว่าจะมีอุปสรรคอะไรเราก็มิหวั่น ฮุๆๆ

    เอาเป็นว่า มาอยู่ที่นี่รู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงาน ไม่ได้คิด ไม่ค่อยได้ใช้ประโยชน์จากสมองเล๊ยยย ก็เลยคิดว่า ถึงเวลาแล้วแหละที่เราจะกลับมาใช้สมองตัวเองอีกครั้ง เพราะเรากลัวว่าสักวันมันจะหมดอายุก่อนเวลาอันควร

    เพื่อนๆก็อย่าลืมน่ะ "ระวังหมดอายุ"

"Free your mind Free your soul  ความฝันไม่เคยรอใคร อย่าปล่อยให้เวลาของเราหมดไป"

edit @ 15 Jun 2010 21:44:21 by i-marine

แด่ผู้หญิงที่รัก

posted on 28 May 2010 17:58 by i-marine

แด่ผู้หญิงที่รัก

 

เอนทรี่นี้เป็นเอนทรี่แรกที่ฉันจะเขียนขึ้น เพื่อเก็บไว้ระลึกถึงคนที่ฉันรักมากที่สุด นั่นก็คือแม่ของฉันนั้นเอง

 

เมื่อก่อนฉันโกรธแม่ ที่แม่ตี ที่แม่ด่า ว่า ตักเตือนฉัน   ฉันไม่ชอบที่แม่คอยห้ามไม่ให้ฉันออกไปเที่ยวข้างนอกกับเพื่อน

ฉันเคยถามตัวเองว่าทำไมฉันถึงไม่โชคดีเหมือนคนอื่นเขา ที่พอเวลาอยากได้อะไร ก็ได้ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ

ฉันไม่ชอบใจเวลาที่แม่ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมให้ฉัน ในวันครบกำหนดค่าเล่าเรียน

ฉันไม่พอใจเวลาแม่บังคับให้ฉันทำอะไรๆที่ฉันไม่ชอบ

ฉันรู้สึกเขิน เวลาต้องบอกรักแม่ ต้องกอดแม่

 

 

แต่มาวันนี้ฉันรู้แล้ว เข้าใจแล้ว ว่าสิ่งที่แม่ทำทุกอย่างนั้น ก็เพื่อฉัน

แม่ทำงานหนัก ก็เพื่อฉัน ดุฉัน ด่าฉัน ก็เพื่อให้ฉันได้ดี

แม่ไม่มีเงินแต่แม่ก็ไม่เคยนำความทุกข์ใจนี้มาให้ฉัน

แม่พยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ฉันสบาย

แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ถ้าสิ่งเหล่านี้ฉันเพิ่งมาคิดได้ เมื่อมันสายไปแล้ว

สายไปมาก จนไม่สามารถย้อนกลับไปได้อีกแล้ว

แม่จากฉันไป เหลือทิ้งไว้แต่เพียงภาพความทรงจำ ที่ฉันจะไม่มีวันลืม

 

ฉันยังจำได้ดี วันนั้น ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้เจอแม่ แม่ไปส่งฉันขึ้นรถตู้กลับภูเก็ต

วันนั้นตรงกับวันแม่  ฉันกราบแม่ก่อนลงจากรถ แล้วพูดว่าสุขสันต์วันแม่

ฉันรู้สึกเขิน แต่ฉันก็มีความสุข...

หลังจากนั้นไม่กี่เดือน

วันที่ 16 ตุลาคม 2551 วันนั้นฉันเป็นคนสุดท้ายที่ได้คุยโทรศัพท์กับแม่

แม่บอกฉันให้กลับบ้าน แม่คิดถึง แต่ฉันก็ไม่

ฉันมัวแต่คิดอยากจะทำงานพิเศษ อยู่เที่ยวเล่น

ถ้าวันนั้นฉันกลับไป แม่คงจะอยู่เคียงข้างฉันจนถึงทุกวันนี้

 

ฉันเป็นฉันได้ในวันนี้ก็เพราะแม่ ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ก็เพราะแม่เป็นกำลังใจ

ได้ประสบการณ์ มีความคิดดี ก็เพราะแม่

รักแม่จัง

 

อยากจะบอกทุกคนเลยนะว่า อย่ากลัวที่จะบอกรักแม่

พูดไปเถอะว่ารัก กอดไปเถอะถ้ารัก

อย่ามาเสียใจทีหลัง เหมือนฉัน......

 

 

ถ้าแม่อยู่บนฟ้า ขอให้แม่รู้ไว้ ว่าลูกคนนี้จะเป็นคนดี เหมือนที่แม่เคยสอน

สิ่งที่ดีใจที่สุดในชีวิตนี้ คือ การได้เกิดมาเป็นลูกแม่ ไม่มีแม่ก็ไม่มีฉัน

 

 

 

 

edit @ 28 May 2010 18:14:51 by i-marine